Ég hef reynt að njóta síðasta dagsins sem ég get gengið eðlilega í 6 vikur til hins ítrasta. Ég þurfti að stússast í ýmsu sem verður leiðinlegra að gera á hækjum. Margt sem þurfti að mixast. Ég held að ég sé nokkuð tilbúinn núna.
Var að enda við að koma úr Blockbuster með slatta af DVD. Kíkti líka í Kroger til þess að ná í gos og snakk þannig ég er vel settur. Það er ágætt að heimsendingarþjónustan á mat er mjög öflug hérna. Mikið úrval þannig að ég fór út í banka og náði mér í fullt af singlum til þess að borga þjórféð.
Búinn að tala við alla prófessora og ég þarf ekkert að mæta í tíma fyrr en ég vil, spurning hvenær það verður :) 2 af 4 tímum eru stór hópverkefni þannig að ég hugsa að hinir í hópnum hafi bara meira að gera á næstunni.
Ég get því ekki betur séð en að næstu vikur verði bara nokkuð ljúfar :)

|

Ég hitti loks lækni sem skoðaði á mér hnéð í síðustu viku. Ég bjóst við að fá þær fréttir að ég þyrfti að fara í speglun sem yrði ekkert stórmál þar sem ég hef farið í þær nokkrar. Læknirinn kom hins vegar inn og sagði mér að liðþófinn væri í góðu lagi (góðar fréttir hefði maður haldið). Hann sagði hins vegar því miður að það væri komið ansi gott gat í brjóskinu sem þyrfti að laga ef ég hefði áhuga á því að ganga eðlilega þegar ég verð þrítugur. Þar sem ég hef mikinn áhuga á því þá féllst ég á það. Hann tjáði mér að ég yrði að vera mjög varkár ef þeir gera þessa aðgerð og yrði á hækjum í 6 vikur. Ég áttaði mig ekki alveg á þessu í fyrstu og fannst 6 vikur ekkert stórmál. Það rann hins vegar upp fyrir mér þegar ég var kominn heim að ef ég er 6 vikur á hækjum þá er ég varla í lagi eftir það. Það var líka alveg rétt og eftir 6 vikur byrjar endurhæfingin og fullur bati næst víst ekki fyrr en eftir 4-5 mánuði. 4-5 mánuði, er þetta ekkert grín. Það er ekki fyrr en í júlí sem ég verð góður. Ég á enn bágt með að trúa þessu. Ég fer í aðgerðina núna á föstudaginn. Ég fæ einhverja stóra vél hingað í íbúðina sem ég verð að hafa löppina í, í 6-8 klukkutíma á dag fyrstu 4 vikurnar til þess að halda einhverju af hreyfigetunni þar sem ég má ekki stíga í löppina fyrr en í einhvern tímann í apríl aftur. (Spring Break í rústi)

Það sem verður gert er svokallað Microfracture og Dr. Higgins félagi minn (búinn að hitta hann alltof oft) sér um þetta.

Það er ágætt að það sem liðið er af þessari önn er búið að vera skemmtilegt. Ég ákvað því að setja eitthvað af þeim myndum sem ég hef tekið á þessari önn á netið. Ég ætla að vona að síðan sé ekki of lengi að hlaðast.

|

Þá er ég kominn aftur til Durham eftir velheppnaða ferð til Charlotte. Við fórum sex og var það svona að mestu leyti sama lið og venjulega. Við lögðum af stað upp úr hádegi á föstudaginn og vorum kominn til Charlotte rétt fyrir 4. Stefnan var alltaf sett á að skoða borgina aðeins en þegar við komum þangað þá áttuðum við okkur á því að hótelið okkar og íþróttahöllin voru talsvert fyrir utan borgina og því slepptum við því. Við vildum ekki vera of sein á leikinn.

Þegar við komum inn voru liðin byrjuð að hita upp. Við fengum ótrúlega góð sæti eða beint fyrir aftan blaðamennina, þ.e. í annarri röð, og því ekki hægt að kvarta yfir sætunum. Ég þakka Dainu fyrir að hafa reddað þessu. Ég hef nú ekki mikið fylgst með NBA síðustu árin þannig að ég var bara mættur til þess að horfa á Shaq enda hann lang stærsta stjarnan þarna. Charlotte Bobcats voru nú með nokkra ágætis leikmenn, þar á meðal Emeka Okafor sem rúllaði Duke upp í fyrra þegar hann spilaði með UConn. En þeir voru ekki með neinn leikmann sem gat ráðið við Shaq enda maðurinn ótrúlega stór og mikill. Nánast ósanngjarnt að sjá aðra reyna að dekka hann. Miami Heat vann leikinn en hann var þó nokkuð spennandi allan tímann. Við létum síðan taka mynd af okkur eftir leikinn.

|