Ég er þá kominn tilbaka eftir velheppnaða ferð til LA. Ég og Þórólfur lögðum í hann á laugardagsmorgni. Við komumst reyndar ekki eins snemma af stað og við ætluðum þar sem við þurftum að fara að skila fyrsta bílaleigubílnum sem við fengum þar sem hann var illa lyktandi og okkur Þórólfi þótti ekki spennandi að keyra þannig allan tímann. Skiptin voru góð, komumst af Kia yfir á Ford og vorum nokkuð sáttir.
Við komumst hrakfallalaust niður til LA. Lentum að sjálfsögðu í smá umferðarteppu þegar þar var komið enda alltaf traffík þar. Daina býr í glæsilegri íbúð í Beverly Hills eins og við var að búast og tók vel á móti okkur. Hún stóð sig vel í að sýna okkur staðinn og var í alla staði góður gestgjafi. Við ætluðum að hafa laugardagskvöldið frekar rólegt. Við fórum 3 út að borða og komum okkur heim á skikkanlegum tíma. Við ætluðum að nota sunnudaginn í skoðunarferðir. Allt gekk eftir áætlun nema þegar Þórólfur kom blóðugur út af klósetti (bara smá undir hökunni en frekar djúpur skurður) eftir langa veru þar. Við skildum ekkert og hann vildi heldur ekkert gera mikið úr málinu. Dainu tókst þó að lokum að fá upp úr honum hvað hafði gerst og hafði liðið yfir hann og hann dottið í gólfið/klósettsetuna/borðið (vitum ekki hvað) og rankaði bara við sér á gólfinu með brotna tönn og skurð. Þetta var náttúrulega mjög skrítið og ákvaðum við að það yrði best að fara með hann á spítalann til að láta skoða hann og sauma sárið. Ég nennti þessu náttúrulega ekki hálft en varð að láta mig hafa það. Við fórum á næsta spítala sem er Cedar-Sinai, spítali fræga fólksins þar sem meðala annars Notorious BIG lést á sínum tíma. Við fórum á bráðamóttökuna og þar tók við biðin endalausa. Biðin var reyndar nokkuð spennandi því að fólkið sem mætti þarna var bæði margt, mismunandi og skrítið. Það var t.d. ein kona sem grét stanslaust í 4 klukkutíma. Hún vorkenndi sjálfri sér svo mikið að það var með ólíkindum. Þetta var svo mikil sýning hjá henni en sem betur fer sá starfsfólkið í gegnum hana og hún fékk enga flýtimeðferð. Hún ætti hins vegar að fá einhvers konar verðlaun fyrir að geta grátið stanslaust 4 tíma. Þetta var á laugardagskvöldi þannig að þarna kom líka fólk sem hafði lent í slagsmálum á djamminu og var lanfflest í anarlegu ástandi. Svo kom einn útúrdópaður sem bullaði og bullaði án þess þó að segja neitt af viti. Hann þóttist vera að fara að fremja sjálfsmorð og hélt á miða þess efnis. Hann heimtaði að fá að tala við Dr. Chan eða Dr. Fan. Svo var það fullorðna parið þar sem kallinn hótaði að labba heim ef kellingin myndi ekki taka af honum skóna sem hún harðneitaði að gera. Kallinn var bara í öðrum skónum og í fatla og hún gaf sig ekki. Eins og gefur að skilja þá eru ýmis mál mikilvægari en skurður á höku á bráðamóttökunni á laugardagsnóttu og enduðum við á því að vera þarna í 6 klukkutíma. Daginn eftir vöknuðum við því frekar seint en fórum eftir hádegi í smá vínsmökkun í Malibu. Þar vorum við búin að mæla okkur mót með nokkrum gömlum Duke-urum og sátum úti í náttúrunni þar og nutum fallegrar náttúru og góðs rauðvín og töluðum um gamla tíma í Durham. Afgangin af tímanum notuðum við í að skoða borgina og ströndina og svo brunuðum við Þórólfur heim í dag. Á morgun er svo þakkargjörðardagurinn.

|